Enfleurage i ekstrakcja perfum: 5 technik francuskich

Francuskie perfumiarstwo opiera się na zaawansowanych metodach pozyskiwania naturalnych esencji z surowców roślinnych, nadając kształt zapachom, które uwielbiamy. Od historycznych technik, takich jak enfleurage, po nowoczesną ekstrakcję nadkrytycznym CO₂ – każda z metod oferuje wyjątkowe zalety w zachowywaniu profilu zapachowego. Oto zwięzłe zestawienie:

• Enfleurage: Wykorzystuje tłuszcz do absorpcji delikatnych aromatów kwiatowych; idealny dla kruchych kwiatów, takich jak jaśmin i tuberoza.
• Wytłaczanie (ekspresja): Mechanicznie pozyskuje olejki ze skórek cytrusów bez użycia ciepła, zachowując ich promienny, wibrujący aromat.
• Destylacja z parą wodną: Efektywnie wydobywa olejki za pomocą pary wodnej; doskonała dla odporniejszych surowców, takich jak lawenda i drzewo sandałowe.
• Ekstrakcja rozpuszczalnikowa: Rozpuszcza związki aromatyczne za pomocą rozpuszczalników, dając głębsze, bogatsze zapachy w postaci absolutów.
• Ekstrakcja nadkrytycznym CO₂: Nowoczesna metoda bez użycia tradycyjnych rozpuszczalników, która chroni delikatne cząsteczki dzięki działaniu niskiej temperatury i wysokiego ciśnienia.

Każda z technik wyróżnia się określonymi zaletami, odpowiadając odmiennym surowcom i zastosowaniom. Niezależnie od tego, czy mowa o precyzji ekstrakcji CO₂, czy o rzemieślniczym uroku enfleurage, metody te definiują kunszt francuskiej sztuki perfumeryjnej.

1. Enfleurage

Enfleurage to jedna z najstarszych i najbardziej misternych metod pozyskiwania zapachów we francuskim perfumiarstwie. Ta tradycyjna technika polega na rozprowadzeniu warstwy bezzapachowego tłuszczu – historycznie mieszanki 75% łoju wieprzowego i 25% wołowego, dziś często zastępowanej roślinnymi alternatywami, takimi jak masło mango czy olej kokosowy – na szklanych taflach umieszczonych w drewnianych ramach zwanych chassis. Świeże kwiaty są starannie układane na tłuszczu, który stopniowo pochłania ich olejki aromatyczne.

Wyróżnia się dwa główne podejścia do enfleurage. W enfleurage na zimno wykorzystuje się delikatne kwiaty, takie jak jaśmin i tuberoza, ponieważ uwalniają one swój aromat jeszcze po zerwaniu. Kwiaty te wymienia się co 24 do 48 godzin przez okres od 30 do 60 dni, aż tłuszcz zostanie w pełni nasycony. Enfleurage na gorąco, czyli maceracja, stosuje trwalsze pąki, takie jak róża i kwiat pomarańczy. Kwiaty miesza się z tłuszczem podgrzanym do temperatury 40–60°C przez kilka godzin, powtarzając ten proces przez dwa do czterech tygodni. Powstały w ten sposób pachnący tłuszcz, zwany pomadą, jest następnie przemywany alkoholem w celu wyekstrahowania związków zapachowych, co pozwala uzyskać skoncentrowany absolut.

Wierność zapachu

To, co wyróżnia enfleurage, to zdolność do uchwycenia „emanacji pozerwczej” – nieustannego uwalniania zapachu przez kwiat już po jego zebraniu. Proces ten pozwala uzyskać profil zapachowy niezwykle zwiewny i wierny żywemu kwiatu, w przeciwieństwie do ekstrakcji rozpuszczalnikowej, która daje niekiedy cięższe nuty. Jak ujmuje to Julien Marchetti z Premiere Peau:

„Kwiat sam decyduje, co uwolnić, kiedy i w jakiej ilości. Tłuszcz po prostu przyjmuje... Enfleurage potrafi słuchać”.

Choć metoda ta zapewnia niezrównaną wierność zapachu, trudno nazwać ją wydajną.

Wydajność

Enfleurage to proces niezwykle pracochłonny. Każdy cykl wymaga od 25 do 36 wymian świeżych kwiatów, a do uzyskania zaledwie jednego kilograma materiału ekstrakcyjnego potrzeba około 8 000 ręcznie zbieranych kwiatów jaśminu. Ten drobiazgowy proces, trwający od czterech do dziesięciu tygodni, stanowi główną przyczynę jego wysokiej ceny.

Odpowiednie surowce

Metoda ta jest szczególnie polecana do pozyskiwania esencji z kruchych kwiatów, które nie znoszą destylacji z parą wodną, takich jak gardenia, bez (lilak), konwalia czy fiołek. W lipcu 2025 roku Whitney Swales, perfumiarka w Wit & West Perfumes, stworzyła ekstrakt enfleurage z irysa do kompozycji „The Violetear Eau de Parfum”, wykorzystując ponad 40 partii świeżych kwiatów irysa zebranych w swoim ogrodzie na przestrzeni dwóch sezonów. Zauważyła:

„Enfleurage pozwala mi tworzyć ekstrakty z kwiatów, które nie są dostępne komercyjnie, takich jak irys czy bez”.

Guerlain również sięgnął po tę technikę, wykorzystując tuberozę pozyskaną metodą enfleurage w maśle mango w zapachu Aqua Allegoria Forte Florabloom, prezentując współczesne spojrzenie na tę historyczną sztukę. Tak selektywne podejście doskonale wpisuje się również w zrównoważone praktyki.

Wpływ na środowisko

Enfleurage niesie ze sobą pewne korzyści środowiskowe, które harmonizują z jego rzemieślniczym urokiem. W szczególności enfleurage na zimno jest procesem ręcznym i niskoenergetycznym, unikającym wysokich temperatur oraz ciężkiego parku maszynowego, typowych dla innych metod. Choć tradycyjne podejście opierało się na tłuszczach zwierzęcych, nowoczesne adaptacje preferują surowce roślinne, odpowiadając na standardy zrównoważonego rozwoju i filozofii wegańskiej. Do oddzielenia związków aromatycznych od tłuszczu stosuje się alkohol etylowy, a w ujęciu historycznym pozostały tłuszcz znajdował ponowne zastosowanie w produkcji mydła. To odrodzenie zainteresowania enfleurage, zwłaszcza w Grasse, odzwierciedla głęboki szacunek dla kunsztu i naturalnych procesów na rynku luksusowych zapachów.

Poczuj enfleurage we współczesnych perfumach

Opis Guerlain dla Aqua Allegoria Florabloom Forte mówi, że jego kompozycja z tuberozą powstała z pomady „enfleurage” na roślinnym maśle z Grasse, absolutu z tuberozy i ekstraktu CO₂ z indyjskiej tuberozy, więc jeden flakon zestawia obok siebie trzy techniki z tego przewodnika. To także dekant Scento: od 30 zł za 2 ml, 65 zł za 5 ml i 105 zł za 8 ml (cena detaliczna, 24 października 2026). Wszystkie rozmiary znajdziesz na stronie z cenami dekantów perfum.

2. Wytłaczanie (ekspresja)

Wytłaczanie, czyli tłoczenie na zimno, to czysta metoda mechaniczna, dedykowana pozyskiwaniu olejków z owoców cytrusowych. Proces ten polega na mechanicznym naruszaniu zbiorniczków olejkowych znajdujących się w skórkach cytrusów. W przeciwieństwie do destylacji surowiec nie jest poddawany działaniu wysokiej temperatury, co pozwala zachować świeży i promienny aromat owoców.

Dziś nowoczesne techniki wykorzystują urządzenie zwane pelatrice, które nakłuwa skórkę. Mieszaninę soku i olejku oddziela się następnie przez odwirowanie . Historycznie metoda gąbkowa była powszechna na Sycylii 19. wieku, zanim wprowadzono odwirowanie . To proste podejście odróżnia tłoczenie od bardziej skomplikowanych metod, często stosowanych we francuskiej perfumerii.

Wierność zapachu

Wytłaczanie wyróżnia się niezrównaną zdolnością do zachowania autentycznego, realistycznego aromatu cytrusów. Dzięki rezygnacji z podgrzewania i chemicznych rozpuszczalników metoda ta pozostawia nienaruszone lotne nuty głowy, które odpowiadają za charakterystyczną rześkość zapachów cytrusowych. Jak wyjaśnia dom Bastille Parfums:

„Zaletą tej metody jest to, że nie wymaga ona podgrzewania owoców cytrusowych, co gwarantuje ultrarealistyczny zapach”.

W efekcie otrzymujemy esencję, która bezbłędnie oddaje naturalny zapach owocu.

Odpowiednie surowce

Metoda ta stosowana jest wyłącznie do skórek owoców cytrusowych, gdyż ich olejki eteryczne zdeponowane są w łatwo dostępnych gruczołach zewnętrznej warstwy owocu (flavedo). Technika ta sprawdza się wyśmienicie w przypadku materiałów naturalnie bogatych w olejek, stanowiąc wybór niezwykle praktyczny i efektywny. Otrzymany produkt określa się mianem „esencji”, w odróżnieniu od olejków eterycznych pozyskiwanych drogą destylacji parowej.

Wpływ na środowisko

Tłoczenie stanowi ekologiczny wybór, gdyż eliminuje konieczność używania lotnych rozpuszczalników organicznych, takich jak heksan. Ponadto proces pozwala na odzyskanie soku owocowego jako cennego produktu ubocznego, ograniczając powstawanie odpadów. Brak chemicznych pozostałości i niskie zapotrzebowanie na energię sprawiają, że metoda ta jest wyjątkowo przyjazna dla środowiska.

3. Destylacja z parą wodną

Destylacja z parą wodną polega na umieszczeniu surowca roślinnego na perforowanym ruszcie nad wrzącą wodą, dzięki czemu kontakt z materiałem ma wyłącznie para wodna. Proces ten trwa zazwyczaj od 60 do 105 minut dla większości roślin, choć bywają wyjątki – na przykład ylang-ylang wymaga nawet do 22 godzin oraz dodatkowej destylacji frakcyjnej, pozwalającej uzyskać odrębne frakcje jakościowe.

Wierność zapachu

Olejki uzyskane drogą destylacji parowej są zazwyczaj lżejsze i świeższe w porównaniu z bogatszymi absolutami pozyskiwanymi ekstrakcją rozpuszczalnikową. Destylacja frakcyjna pozwala na dalsze uszlachetnienie olejku poprzez usunięcie niepożądanych nut. Niemniej jednak wysokie temperatury (od 60°C do 100°C) mogą uszkodzić delikatne związki zapachowe. Na przykład kwiaty jaśminu, wrażliwe na ciepło, dają znacznie lepsze rezultaty poddane ekstrakcji rozpuszczalnikowej lub CO₂.

Raphaël Dumont z Première Peau podkreśla to ograniczenie:

„Destylacja z parą wodną sprawdza się znakomicie w przypadku surowców odpornych, żywicznych lub zielnych. Zawodzi jednak przy delikatnych kwiatach, których cząsteczki zapachowe są zbyt kruche, by przetrwać działanie wysokiej temperatury”.

Odpowiednie surowce

Metoda ta jest szczególnie skuteczna w przypadku trwałych materiałów roślinnych, takich jak drewno (np. sandałowe i cedrowe), kora, korzenie, nasiona oraz żywice (kadzidło, mirra). Znajduje również szerokie zastosowanie przy ziołach aromatycznych, takich jak lawenda, rozmaryn, mięta pieprzowa i eukaliptus. Niektóre kwiaty odporne na wyższe temperatury, jak róża damasceńska (Rosa damascena) czy kwiaty gorzkiej pomarańczy (używane do produkcji neroli), doskonale poddają się temu procesowi. Wydajność bywa jednak skromna: przykładowo potrzeba od 3 500 do 5 000 kg płatków róży damasceńskiej, by wyprodukować zaledwie 1 kg olejku różanego (rose otto), podczas gdy około 1 000 kg kwiatów gorzkiej pomarańczy daje tylko 1 kg olejku neroli.

Wpływ na środowisko

Jedną z kluczowych zalet destylacji parowej jest wykorzystanie wyłącznie wody i pary, co eliminuje konieczność stosowania lotnych rozpuszczalników organicznych, takich jak heksan. Dodatkowo proces ten generuje hydrolat, będący wartościowym produktem ubocznym. Destylacja wymaga jednak znacznych ilości wody i energii, co czyni ją mniej efektywną pod tym względem w porównaniu z ekstrakcją nadkrytycznym CO₂, pracującą w znacznie niższych temperaturach (około 32°C).

4. Ekstrakcja rozpuszczalnikowa

Ekstrakcja rozpuszczalnikowa polega na łączeniu surowców z lotnymi rozpuszczalnikami, takimi jak heksan lub etanol, w celu rozpuszczenia związków aromatycznych, wosków i barwników. Po wymieszaniu roztwór jest filtrowany i zatężany, w wyniku czego powstaje „konkret” (w przypadku świeżych kwiatów) lub „rezynoid” (w przypadku materiałów suchych, takich jak żywice czy balsamy). Konkret jest następnie poddawany działaniu alkoholu, aby oddzielić pachnące olejki od bezzapachowych wosków, dając produkt końcowy znany jako „absolut”.

Pod koniec 19. wieku ta metoda stała się podstawą procesów przemysłowych w Grasse, ceniona za niezawodność i wydajność . Skutecznie omija ograniczenia związane z surowcami wrażliwymi na ciepło, które często sprawiają kłopot przy destylacji z parą wodną.

Wierność zapachu

Jedną z głównych zalet ekstrakcji rozpuszczalnikowej jest zachowanie złożonych, wielowymiarowych profili zapachowych surowców, gdyż nie naraża się ich na degradację termiczną. Dzięki temu bogate związki aromatyczne pozostają nienaruszone. Przykładowo absolut różany uzyskany tą drogą słynie z głębszego, miodowo-balsamicznego charakteru, podczas gdy destylowany olejek różany ma lżejszy, bardziej świetlisty profil. Podobnie absolut ylang-ylang urzeka bardziej kremowym i upajającym aromatem w porównaniu ze świeższą, zwiewną formą olejku eterycznego.

Odpowiednie surowce

Technika ta doskonale nadaje się do przetwarzania „szlachetnych” kwiatów, stanowiących fundament francuskiej tradycji perfumeryjnej, takich jak jaśmin, tuberoza, mimoza, narcyz czy fiołek. Whitney Swales, perfumiarka i współzałożycielka Wit & West Perfumes, zwraca uwagę na wagę tego procesu:

„W przypadku jaśminu lotne olejki zapachowe składają się ze związków wrażliwych na ciepło, co uniemożliwia zastosowanie metod takich jak destylacja z parą wodną w celu uzyskania użytecznego produktu”.

Oprócz kwiatów ekstrakcja rozpuszczalnikowa idealnie sprawdza się w pracy z takimi składnikami jak mech dębowy, irys (orris), wanilia oraz żywice, w tym benzoes i labdanum.

Wpływ na środowisko

Oprócz zalet technologicznych ekstrakcja rozpuszczalnikowa oferuje pewne korzyści w zakresie zrównoważonej produkcji. Zastosowanie procesów próżniowych i odzyskiwanie rozpuszczalników pozwala ograniczyć straty. Ponadto produkty uboczne, takie jak woski kwiatowe, znajdują zastosowanie w kosmetykach pielęgnacyjnych, perfumach w kremie i świecach. Minusem tej techniki pozostaje jednak potencjalna obecność śladowych ilości rozpuszczalnika w gotowym absolucie. Kwestię tę rozwiązują nowsze metody, takie jak ekstrakcja nadkrytycznym CO₂, które całkowicie eliminują to ryzyko.

5. Ekstrakcja nadkrytycznym CO₂

Ekstrakcja nadkrytycznym CO₂ to nowoczesne rozwiązanie, które w przeciwieństwie do metod tradycyjnych doskonale chroni delikatną naturę cząsteczek zapachowych. Poprzez sprężenie dwutlenku węgla do ciśnienia 73 barów w temperaturze zaledwie 32°C, gaz przechodzi w stan nadkrytyczny. W tym stanie łączy gęstość cieczy z przenikliwością gazu, co pozwala mu na precyzyjne wyodrębnienie molekuł zapachowych bez potrzeby stosowania wysokiej temperatury.

Wierność zapachu

Niskotemperaturowy przebieg procesu gwarantuje, że nawet najbardziej ulotne składniki aromatyczne pozostają nienaruszone. Ponieważ CO₂ po dekompresji samoczynnie powraca do postaci gazowej, nie pozostawia po sobie żadnych śladów rozpuszczalnika. Daje to czysty ekstrakt, który w niezwykle wierny sposób oddaje aromat wyjściowego surowca. Dla przykładu, wanilia pozyskana metodą CO₂ zachwyca lżejszym, świeższym zapachem, autentycznie oddającym woń laski wanilii, podczas gdy tradycyjny absolut ma profil znacznie gęstszy i bardziej syropowy.

Odpowiednie surowce

Metoda ta wykazuje wyjątkową skuteczność przy pozyskiwaniu esencji z przypraw, korzeni, żywic i suchych surowców botanicznych. Dom perfumerii botanicznej Dark Tales stosuje ekstrakcję CO₂, aby zachować nieskazitelny charakter takich składników jak kadzidło, mirra, wanilia, rumianek, drzewo sandałowe, róża, imbir, pąki czarnej porzeczki, mięta pieprzowa i paczula. Technika ta jest niezastąpiona przy utrwalaniu delikatnych molekuł, które uległyby degradacji w klasycznych procesach.

Wpływ na środowisko

Ekstrakcja CO₂ wyróżnia się również wzorowym profilem ekologicznym. W przeciwieństwie do ekstrakcji rozpuszczalnikowej, operującej na heksanie czy etanolu, metoda ta eliminuje ryzyko zanieczyszczenia niepożądanymi pozostałościami. Fulvio Ciccolo, badacz i autor związany z Scentspiracy, zauważa:

„Do najbardziej zaawansowanych i zrównoważonych metod należy ekstrakcja CO₂, wykorzystująca dwutlenek węgla w stanie nadkrytycznym”.

Tabela porównawcza

Poniżej przedstawiono szczegółowe porównanie poszczególnych metod ekstrakcji, uwzględniające ich mocne strony, ograniczenia, rekomendowane surowce oraz przykłady zastosowania. Każda technika niesie za sobą odmienne walory i wyzwania, odpowiadając na zróżnicowane potrzeby sztuki perfumeryjnej.

Zestawiając wydajność poszczególnych metod, tradycyjne enfleurage zwraca uwagę swoją czasochłonnością – potrzeba aż 1 kg tłuszczu, aby wchłonąć esencję zapachową z 3 kg kwiatów.

Co ciekawe, dom Guerlain na nowo zinterpretował enfleurage, wykorzystując masło mango jako roślinną bazę do ekstrakcji tuberozy, co pozwoliło uzyskać bogatszą, bardziej kremową esencję kwiatową. Podobnie innowacyjna, 22-godzinna destylacja parowa ylang-ylang pozwala na wyodrębnienie poszczególnych frakcji zapachowych, dowodząc, jak współczesna wiedza potrafi udoskonalić wiekowe tradycje. Te osiągnięcia podkreślają precyzję i artyzm konstytuujące francuskie perfumiarstwo.

Terminy ekstrakcji perfum wyjaśnione

Słowa o ekstrakcji na stronach perfum i ich znaczenie

Termin	Co to jest
Pomada	Tłuszcz, który wchłonął zapach kwiatów podczas enfleurage
Konkret	Woskowa, pachnąca masa pozostała po ekstrakcji świeżych kwiatów rozpuszczalnikiem
Resinoid	Ten sam rodzaj ekstraktu, wytwarzany z suszonych surowców, takich jak żywice i balsamy
Absolut	Koncentrat pozostały po przemyciu konkretu lub pomady alkoholem, który oddziela olejki aromatyczne od wosków i tłuszczu
Esencja	Olejek wytłoczony ze skórki cytrusów
Olejek eteryczny	Olejek zebrany podczas destylacji z parą wodną
Hydrolat	Pachnąca woda pozostała po destylacji z parą wodną, na przykład woda różana

Olejki cytrusowe zwykle się tłoczy, a nie destyluje: zobacz tłoczenie na zimno a destylacja z parą wodną olejków cytrusowych. Gdy ekstrakty zostaną wymieszane i rozcieńczone, o mocy podanej na etykiecie przeczytasz w przewodniku po stężeniach perfum.

Pięć technik ekstrakcji we francuskim perfumiarstwie

Francuskie perfumiarstwo zawdzięcza swoją renomę mistrzowskiemu opanowaniu różnorodnych metod pozyskiwania esencji. Od pieczołowitej sztuki enfleurage po zaawansowaną ekstrakcję nadkrytycznym CO₂ – prowadzoną w ściśle kontrolowanych warunkach 32°C i 73 barów – każda z technik dowodzi pasji do ochrony naturalnego piękna surowców i świadczy o kunszcie francuskiego rzemiosła zapachowego.

Niezwykle fascynujący jest powrót pradawnych metod: enfleurage, niegdyś uznawane za niemal zapomniane, znów odnajduje swoje miejsce we współczesnych laboratoriach. Grasse z dumą sięga po tę historyczną technikę, tworząc ekskluzywne kompozycje. Jak trafnie zauważa Fulvio Ciccolo:

„Historia ekstrakcji zapachów to fascynujący dialog między dawnym rzemiosłem a nowoczesną technologią”.

Dziś ten dialog staje się dostępny nie tylko dla samych nosów i twórców perfum. Dzięki starannie przygotowanym odlewkom od Scento miłośnicy perfum mogą osobiście doświadczyć rezultatów tych metod. Przekonaj się sam, jak ziemista głębia olejku z destylacji parowej kontrastuje z bogactwem absolutu z ekstrakcji rozpuszczalnikowej czy krystaliczną wyrazistością ekstraktu CO₂ – gdzie ten sam naturalny składnik ukazuje zupełnie odmienne oblicza olfaktoryczne.

Niezależnie od tego, czy zachwycą Cię ciepłe, głębokie nuty bazy ocalone dzięki enfleurage, czy wibrujące tony przypraw uchwycone przez CO₂, techniki te zmieniają surowe dary natury w wybitne dzieła sztuki. Odkrywając próbki zapachów, pogłębiasz swoje zrozumienie kunsztu perfumeryjnego – wzbogacając własną kolekcję w sposób przystępny i wyrafinowany.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Jak dobrać właściwą metodę ekstrakcji do konkretnego surowca roślinnego?

Dobór optymalnej metody ekstrakcji zależy od fizycznych właściwości rośliny oraz pożądanego profilu zapachowego. Tłoczenie na zimno to idealne rozwiązanie dla skórek owoców cytrusowych, takich jak bergamotka, ponieważ pozwala uchwycić ich musującą świeżość bez podgrzewania. W przypadku kruchych kwiatów, takich jak jaśmin, najłagodniejszą techniką chroniącą ich delikatną strukturę zapachową jest enfleurage. Z kolei w pracy z rzadkimi lub niezwykle wrażliwymi surowcami bezkonkurencyjne okazują się metody rozpuszczalnikowe oraz ekstrakcja nadkrytycznym CO₂, gwarantujące zachowanie integralności cząsteczek bez narażania ich na destrukcyjne działanie wysokich temperatur.

Dlaczego ten sam składnik pachnie inaczej jako olejek eteryczny, absolut czy ekstrakt CO₂?

Zastosowana technika ma decydujący wpływ na charakter zapachu, ponieważ bezpośrednio kształtuje profil chemiczny wyodrębnionych związków. Olejki eteryczne, pozyskiwane drogą destylacji lub wytłaczania, zawierają głównie cząsteczki najbardziej lotne, co nadaje im lżejszy i bardziej świetlisty ton. Absoluty, wytwarzane w procesie ekstrakcji rozpuszczalnikowej, wychwytują znacznie szersze spektrum molekuł, przez co pachną głębiej, gęściej i bardziej wielowymiarowo. Z kolei ekstrakcja CO₂, operując w niskich temperaturach, pozwala na bezbłędne uchwycenie najdelikatniejszych niuansów, tworząc profil zapachowy najbardziej zbliżony do żywej rośliny.

Które metody ekstrakcji są najbardziej ekologiczne we francuskim perfumiarstwie?

We francuskiej tradycji perfumeryjnej najniższym wpływem na środowisko naturalne odznaczają się dwie techniki: tłoczenie na zimno oraz enfleurage. Obie metody opierają się na procedurach czysto mechanicznych i minimalizują bądź całkowicie eliminują potrzebę stosowania chemicznych rozpuszczalników. Cieszą się one szczególnym uznaniem za zdolność do subtelnego utrwalania naturalnych zapachów w pełnej harmonii z ideą zrównoważonego rozwoju.

Czym jest enfleurage?

Enfleurage to metoda ekstrakcji perfum, w której bezwonny tłuszcz wchłania zapach świeżych kwiatów. Pachnący tłuszcz nazywa się pomadą, a po przemyciu jej alkoholem zostaje absolut. Enfleurage na zimno nadaje się do delikatnych kwiatów, takich jak jaśmin i tuberoza, a enfleurage na gorąco, czyli maceracja, wykorzystuje bardziej wytrzymałe kwiaty, takie jak róża i kwiat pomarańczy.

Czy enfleurage jest dziś jeszcze stosowane?

Tak, ale rzadko. Enfleurage jest dziś w przemyśle w dużej mierze przestarzałe, wyparte przez wydajniejsze metody, takie jak ekstrakcja rozpuszczalnikiem i ekstrakcja nadkrytycznym CO₂, a do tego jest bardzo kosztowne i pracochłonne. Nieliczni perfumiarze i domy wciąż je stosują: Guerlain podaje, że tuberoza w Aqua Allegoria Florabloom Forte zawiera pomadę „enfleurage” na roślinnym maśle z Grasse, obok absolutu z tuberozy i ekstraktu CO₂.

Jaki tłuszcz jest najlepszy do enfleurage?

Tradycyjnym wyborem jest bezwonny, stały tłuszcz zwierzęcy, zwykle smalec wieprzowy lub łój wołowy, a przewodnik wspomina o historycznej mieszance 75% smalcu wieprzowego i 25% łoju wołowego. Współczesne adaptacje wykorzystują tłuszcze roślinne, takie jak masło mango lub olej kokosowy.

Czym różni się olejek eteryczny, konkret i absolut?

Olejek eteryczny zbiera się podczas destylacji z parą wodną, a konkret to woskowa masa pozostała po ekstrakcji świeżych kwiatów rozpuszczalnikiem. Absolut powstaje przez przemycie konkretu lub pomady z enfleurage alkoholem, który oddziela olejki aromatyczne od wosków i tłuszczu. Tak powstają absoluty jaśminu i róży, i dlatego absolut różany pachnie głębiej i bogaciej niż destylowany olejek różany.